كسي را برتر از شما نيافتم براي اندكي صحبت دل و راهي را معقول تر كه با آمدن و رفتني قطع شود و منتظر تا تماس بعدي كه آنرا نيز انتظار كه انتظار عادتي است ديرينه.

مهربانم،يگانه شور انگيزمن
شور دوست همي داشتنت چنان شرر بر جانم انداخته است كه تاب را زكف ربوده و جان را ز تن . همه وجودم تمنا گشته است و هر زمان كه به دست افشاني ديدارت مي آيم چنان قطره اي باران كه بر پنجره فرو بسته دلت،لرزان بر شيشه نفاق و جدايي ساييده مي شوم فرو مي ريزم و حسرت ديدار تو تا تبخيري ديگر و باراني ديگر بر لطافت ابري دلم باقي مي ماند..

مهربانم ،شيرين ترين آرزويم
انتظار را تار و پود از هم دريده ام و لبانم را بر سراب لبانت با تاري ازجنس حسرت تنيده ام ،رخساره ام بسي مكدر و شكسته است و چون به محراب حضورت نايل آيد از گرمي آن اندكي گلگوني خواهد گرفت چرا كه ساقي من تويي و شراب وصلت كيمياي وجود مس فام من.

مهربانم، اميد روز و شبهاي من
روزها را به انتظار ديدارت به شب مي برم و شب در خيال روياي شما در خواب به روز،گويي آسمان يا فقط خورشيد را به دل دارد و يا فقط ماه را و نمي دانم اين چه سري است كه در من نهفته است از دوست همي داشتنت.بسان آرش مي مانم كه همه وجود خود را در تيري مجموع كرده و تا مرز دوست همي داشتنم بر من و شما هويدا شود كه پس از گذر ايامي غريب به 5سال تيري سرگردان در كهكشان فراموشخانه ذهنت هنوز در حركت است و نشان از بي مرزي سراي دوست داشتنت ميباشد.

مهربانم،علاقه بي پيرايه من
قاف تا قاف دلت را سيمرغ وار چرخيده ام و بارها و بارها در فراقت ققنوس وار بر آتش دل خود سوخته ام تا تولدي تازه داشته باشم در خود سوزي خود كه از اين حيث گرما بخش حريم سرد سراي دلت باشم كه توالي اين حركت وجودم را به خاكستري خوشبو از عطر دوست داشتنت مبدل ساخته است.

مهربانم،هورم نوشتارم
دل نوشته هايم به فرياد آمده اند و انگشتانم لرزان بر صفحه،گويي رمقهاي آخرين خود را كه روزي تواني پر شور بود،را مي كشد و ديري نخواهد پاييد اين شمع را كه در مسير تند باد گذشته خود قرارداده ايي به خاموشي رود و جز هاله اي از دودي سياه بر وجود سفيدم برجاي نگذاري و من شرمسار باشم از ناتواني خود در برابر همه وجود مهربان كه آنچه را كه مي نويسم و توان آن بر من آمده است از وجود علاقه اي پاك و دست خطي كه در مكتب خانه خودت آموختم ميباشد.

مهربانم،سوز دعا و ورد شبانه ام
تورا مي ستايم و بر محراب عشقت دوگانه صداقت و عشقت را بر پا مي دارم تا از چند گانگي و نخوت علاقه به غير بپرهيزم تا در سير مسير عشقت به كعبه مقصود رسيده و جرعه اي از زمزم وصلت نوشيده تا سعي خود را بر اي اجابت دوگانه خود از صداقت عشقم تا عشق صادقم را هفت كه نه هفتاد بار بپيمايم تا همچون قاصدكي در ميقات باد خوش خبر و خوش يمن بر هر دل شوريده اي نشاط گردم.

مهربانم،مهربان من
تو را به دل دوست مي دارم و به سرشت پايدار و تا نفس آخرين از اين دامان پر سوز دست بر نمي دارم كه همان نشان سرگشتگي و بي ساماني ماست .

۵/۲/۸۷((م/...))